Instituut voor Journalistiek - Syntra1

Instituut voor Journalistiek - Syntra1

VIJ - Syntra Journalistiek 1

Dit is de blog van de studenten Journalistiek 1.

04/11

Mijn 4 novemberPosted by Syntra1 Thu, December 11, 2008 18:22:27

Ik betrap er mezelf vandaag voortdurend op dat ik de tijd 8 uur vooruit zet. Wie staat nu in de rij, klaar om het bolletje rood of blauw te kleuren? Wie staat niet op de lijst omdat hij niet William T. Johnson heet, maar wel William L. Johnson en dus bijgevolg niet mag stemmen? Wie klikt per ongeluk op het verkeerde knopje van de stemcomputer en kan zichzelf niet meer corrigeren? Flashbacks van bijzitters die ponskaarten tegen het licht houden om de juiste naam te onderscheiden flitsen door mijn hoofd. Ik maak me de bedenking hoe het mogelijk is dat zo’n welvarend land nog geen uniform, sluitend kiessysteem heeft?

Obama krijgt steeds meer de allures van een rockster, zeker als je zijn campagnebijeenkomsten van de afgelopen dagen bekijkt. Hij wordt steevast begeleid door The Boss op de tonen van het toepasselijke ‘The Rising’. Men verkoopt T-shirts met zijn gezicht erop; van de man bestaat zelfs al een poppetje, als was hij Batman of Superman. Iedereen wil het concert bijwonen: in de republikeinse staat Ohio brengt hij tachtigduizend mensen op de been. Er bestaan zelfs kinderboeken waarin het volgende staat te lezen: “It all began on a clear Hawaiian night when Barack Obama was born”. Een rockster tot daar aan toe, maar dergelijke messianistische connotaties vind ik een brug te ver.

Als Obama zich in zijn laatste uren een rockster waant, is McCain een filmster. De laatste troef die hij op de tafel gooit is uitgerekend Arnold Schwarzenegger die hem het zinnetje ‘The Mack is back’ influistert (iets wat hij onthouden had uit één van zijn films). Het contrast tussen Obama die de spanning in zijn uitvoerige redevoeringen als een Max Havelaar telkens minutieus opbouwt en McCain met zijn goedkope, platte oneliners is nooit zo groot geweest als vandaag. Hij zal het wellicht niet halen.

’s Avonds krijg ik echter een beangstigend gevoel: Obama verliest omdat het publiek massaal thuisblijft. Men is overtuigd van de overwinning en vindt het de moeite niet te gaan stemmen. Amerikanen bekijken politiek immers heel pragmatisch en zijn als vanouds sneller gerust in de goede afloop dan de gehaaste, onzekere Europeanen. Bovendien is 8 procent van de Amerikanen nog onbeslist. Wat als men in het stemhokje van pakweg Ohio, Virginia of Pennsylvania toch bevende handen krijgt: men kan toch niet voor een zwarte stemmen …

Thomas Van de Velde

  • Comments(0)//syntra1.youngjournalists.com/#post22

Vier november

Mijn 4 novemberPosted by Syntra1 Mon, December 08, 2008 14:15:15

Jens Olsen - Mijn vier november

De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn steeds meer een wereldgebeuren waarbij het lijkt dat zelfs Pol en Klein Pierke uit Oostrozebeke of Ouagadougou de biografieën van de kandidaten hebben bestudeerd. En als het niet waar is, ze hebben er toch ooit een pint mee gepakt. Om maar te zeggen: the next president of the USA is hot. Zeer hot.

Een collega vroeg me die vierde november op wie ik zou stemmen. “Obama?” Vroeg ze met haar bruine bambi-ogen en ellenlange wimpers. Mijn antwoord leek haar behoorlijk te schoqueren, ze leek nu op Bambi na moeders dood. Nochthans had ik haar lieveling niet voor nigger versleten, noch voor moslimterrorist, postjespakker of straathoekwerker. Niets van dat alles kwam in me op, laat staan dat ik er een jonge vrouw met zou confronteren. Een beetje gentlemen kent zijn grenzen. Neen, ik had haar gewezen op enkele uitspraken van de goddelijke speecher die toch niet volledig overeenstemmen met mijn geweten, waaronder het behoud van de doodstraf. Toch had ik er op het einde aan toegevoegd dat ik wellicht ook voor Barack zou stemmen.

Obama heeft een meesterwerk afgeleverd met zijn campagne. Maar hij had ook de tijd, en de tegenkandidaat met zich mee. De opkomst van een stevige financiële crisis en de republikeinse pensioengerechtigde John McCain hielpen hem wellicht mee aan de overwinning. Opmerkelijk was de keuze van McCain voor het jonge geweld Palin. Als een puber op schoolreis trok ze door het land, de ene dag als tegenstander van Darwins evolutietheorie, de andere als wandelend voorbeeld dat we allen toch meer gemeen hebben met de apen en apinnen dan sommigen denken.

De keuze die ik zou gemaakt hebben lag dus voor de hand. Maar wat me trof was het plotse effect van de zwarte Kennedy en zijn speeches op een groot deel van de bevolking, al dan niet wonende in de Verenigde Staten. Zouden zijn woorden binnen enkele jaren geboekstaafd staan in een nieuw Heilig Schrift? Het blinde geloof in een enkele man waarin velen zich werpen doet –hoe goed hij het ook mag menen – vele vragen rijzen. Het verbaasde gezicht van mijn allerbeste collega deed me die dag, enige uren voor de democratische overwinning, daar nogmaals aan herinneren.

Nochthans kan ook ik niet verloochenen dat ik ’s nachts, het liep tegen vieren aan, met een gerust hart de laptop en de ogen sloot. BBC online meldde even voordien dat het wel heel moeilijk zou worden voor de republikeinse partij om de overwinning te halen. Barack Obama had ook mij hoop gegeven. Hoop dat we ooit nog eens met z’n allen gaan samenwerken. Als Obama tijdens de aanloop naar vier november daar zijn deel aan bijdroeg, dan kijk ik met plezier andermaal diep in de bambi-ogen om haar hoop in een betere wereld te aanvaarden.


Jens

  • Comments(1)//syntra1.youngjournalists.com/#post19

Mijn 4 november

Mijn 4 novemberPosted by Syntra1 Wed, November 26, 2008 17:49:45

Plots waren de vaandelzwaaiers daar weer. Terug van weggeweest. Heel de zomer door hadden ze op geregelde tijdstippen mijn humeur op de proef gesteld. Vandaag, op het moment dat ik in positieve spanning over de Amerikaanse verkiezingen om krant en koffie ging, herkende ik ze wat verderop. Gelukkig hoefde ik hun pad nog niet te kruisen.

Twee oudere heren met een bovenmaatse vlaggenstok over de schouder met daaraan de fiere Vlaamse leeuw wandelden door het centrum en gaven een vriendelijke goedendag aan wie ze passeerden. Zoals ze de hele zomer gedaan hadden. Meestal droegen ze bij zich een pak minivlaggetjes die ze dan aan de kleinsten uitdeelden. Jong beginnen, nietwaar? Van waar kwamen die vlaggen en vlaggetjes? Wie bracht hen op het idee om vrijwillig, zonder winstbejag de Vlaamse zaak te gaan promoten? Welja. Misschien ben ik een beetje allergisch aan kortzichtige domheid. Aan mensen die al te makkelijk ingepalmd worden door opportunistisch populisme.

Sinds enige maanden staat een bureau van het Vlaams Belang te pronken in de winkelstraat. Uiteraard zijn er vlaggen te koop. Lang duurde het niet voor iemand er aanstoot aan nam. Op een nacht, enkele weken na de opening, werd al een steen door het raam geworpen. Vandalisme komt natuurlijk overal voor. Maar de laatste keer dat in de winkelstraat een raam aan diggelen ging, was het een jongeman die zo dronken en buiten zichzelf over een verloren liefde zijn onmacht uitte middels een kopstoot. Zijn hoofd bleek steviger dan het raam van de krantenwinkel. De doelgerichte steen door het raam was eerder ongezien, het betrof hier immers een politieke daad!

In deze stad behaalde bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen het Vlaams Belang geruisloos 25%. Een op vier van de inwoners had extreemrechts gestemd! Drie op vier schamen zich daar vandaag nog steeds voor. Zijn er in onze gemeente vreemdelingenproblemen, is er veel overlast? Nee, dit is een rustig en veilig stadje waar het goed wonen is. Onlangs werden tijdens de vrijdagmarkt alle uitwegen afgezet voor een grootscheepse politiecontrole. De buit: een gestolen fiets en 2 illegalen. Het is begrijpelijk dat de oudjes denken dat er reden is om bang te zijn; de stad leek wel in staat van beleg! En dit gebeurt gemiddeld om de twee weken.

Vandaag was ook in deze stad de spanning voelbaar. Het leek wel of iedereen besefte dat dit een historische dag zou kunnen worden. Bij het buitenkomen kruiste ik de twee, maar ik kon me beheersen. Op tv zag ik dat Obama aan de winnende hand was. Er is weer hoop.

Thys Peter

  • Comments(0)//syntra1.youngjournalists.com/#post13

Mijn 4 November

Mijn 4 novemberPosted by Syntra1 Mon, November 24, 2008 20:21:19

Het was de avond ervoor weer eens laat geworden, en dus loopt de wekker zoals gewoonlijk weer eens een paar uur vroeger af dan wat bevorderlijk is voor het dagdagelijks functioneren. Vanuit men bed hoor ik Johnny Cash zingen. “I took a shot of cocaine and away I ran.” Voor mezelf zal een douche moeten volstaan. Op automatische piloot voltrek ik mijn ochtendritueel. Langzaam maar zeker wordt ik wakker wanneer ik achtereenvolgens een douche neem, mij aankleed en men lunch klaarmaak. Deze middag zal het een bijzonder povere lunch betreffen. Buiten wat beschimmelde kaas en yoghurt niet veel te vinden in de koelkast. Iets waar ik op dat moment binnensmonds anderen de schuld van geef. Vooraleer de baan op te gaan snuif ik nog even een frisse neus pajottenland-lucht in de longen en haal de krant uit de bus. Nu ben ik pas echt helemaal wakker. Onderweg naar mijn broodheer herinnert de radio me er aan dat we aan de vooravond van historische verkiezingen staan. Morgen wordt een dag voor de geschiedenisboeken, maar op men werk interesseert het geen hond. Het hectische van de verkiezingen staat in schril contrast met de luwte die men dezer dagen terugvindt in en rondom mijn bureau. Her en der wordt geopperd dat de financiële crisis daar de schuldige van is, hoewel het volgens sommigen ook de schoolvakantie zou kunnen zijn. Positief is dat de luwte me in staat stelt om op regelmatigere tijdstippen de online krantenberichtgeving te volgen. Obama zit op rozen. Ook na de povere lunch en het lezen van mijn krant glijdt de tijd op hetzelfde trage tempo verder. Tijd genoeg zelfs om wat correspondentie op te starten met een studente Arabistiek. Net voordat het werk erop zit krijg ik een bericht van een medestudente met de melding dat we een taak moeten hermaken. Ik antwoord haar dat ik dat grappig vind en dat ik voorts iets vroeger dan afgesproken in Brussel kan zijn om uit te gaan eten. Iets later staan we samen voor de bistro die ik had uitgekozen, zij het voor een gesloten deur. Twee weken ervoor had ik de uitbater ervan beloofd terug te keren met informatie over verder opleidingen, maar blijkbaar neemt die het niet zo nauw met de eigen openingsuren. We laten het niet aan ons hart komen en belanden even later in een plaatselijke pitabar. Daar hebben we het over, hoe kan het ook anders, de amerikaanse presidentsverkiezingen. Een klein uur later zitten we al op de schoolbanken voor een bijzonder interactieve les journalistiek. Spreken voor een publiek, over jezelf nota bene, het blijft een situatie waarin ik mezelf telkens weer een beetje moet overwinnen. Misschien moet ik daar eens wat lessen in gaan nemen. Ook wanneer mij iets later gevraagd wordt zeer kort een mening te formuleren over iets wat ik niet eerst voldoende kan wikken en wegen, lijkt dat tegen mijn natuur in te gaan. Liever een doordacht discours dan een one-liner, anders zeg ik liever niets. De les verloopt voorts in een zeer ontspannen sfeer en op dat elan tracht ik door te gaan in een bar, vergezeld door twee medestudenten. Wederom hebben we het er over de verkiezingen, maar deze keer speel ik de dissidente stem. Uit een discussie met eensgezinde mensen komen immers zelden nieuwe inzichten voort. Net zoals de vorige, wordt het ook deze avond laat. Ik denk al eens aan hoe Johnny Cash mij morgen weer te vroeg zal wakker zingen en neem me (wederom) voor morgen iets vroeger huiswaarts te keren…

  • Comments(0)//syntra1.youngjournalists.com/#post10

Mijn 4 november

Mijn 4 novemberPosted by Syntra1 Mon, November 24, 2008 14:37:34
De dag waarop blijkbaar gans de wereld naar de verkiezingen in de Verenigde Staten kijkt, net of er nooit niets anders gebeurt of gebeurde.
Is men soms al vergeten dat exact zestig jaar geleden T.S. Eliot de Nobelprijs voor de Literatuur kreeg? Dat in 1576 de Spanjaarden Antwerpen binnen vielen? Dat exact negentig jaar geleden in Duitsland een opstand uitbrak die een eind maakte aan het keizerrijk? In 1956 vielen de Russen Hongarije binnen om de Hongaarse opstand neer te slaan. Yitzhak Rabin werd in 1995 neergeschoten door een Israëlische extreme-rechtse schutter en Rudy Engels zit klaar om de nacht door te brengen en de Amerikaanse verkiezingen te degusteren.
Voor het eerst ben ik echt geïnteresseerd en zoek ik op hoe het nu juist zit met die kiesmannen, “swinging states”, …
Mijn voorkeur gaat in ieder geval uit naar Obama, niet omdat zowat iedereen dit vind maar ik absoluut niet wil dat Sarah “Barracuda” Palin uit het godvergeten Wasilla mogelijk de terminaal lijkende John McCain opvolgt.
Als er nu één iemand ervoor gezorgd heeft dat dat de vrouwenbeweging weer een eeuw achteruit wordt gegooid dan is het Palin toch wel zeker!
Haar buitenlandse kennis demonstreerde ze door te zeggen dat Rusland kort bij Alaska ligt. Als haar gevraagd werd naar antwoorden op de economische problemen ging ze er met een grote boog rondom heen. Verder is ze lid van de National Rifle Association en is een groot voorstander van olieboringen in een natuurpark in Alaska. Gelukkig kent ze wat over biologie want ze gelooft dat mensen en dinosauriërs gelijktijdig de aarde bevolkten…
Daartegenover staat dus de “zwarte Kennedy”. Nooit zoveel de laatste dagen horen zeggen dat een “zwarte” president kon worden en wat hiervan de consequenties kunnen zijn. Wij westerlingen zullen maar hopen dat Obama en zijn democraten waarmaken wat ze zeggen, het is tenslotte het enige wat we kunnen: “Yes, we can”!

Rudy Engels

  • Comments(1)//syntra1.youngjournalists.com/#post7