Instituut voor Journalistiek - Syntra1

Instituut voor Journalistiek - Syntra1

VIJ - Syntra Journalistiek 1

Dit is de blog van de studenten Journalistiek 1.

sociaal

AlgemeenPosted by Syntra1 Wed, March 11, 2009 22:26:39

MANWIJF TEGEN WIL EN DANK

Alleen als de omstandigheden er mij toe dwingen, ben ik geneigd om achter het stuur van mijn 13 jaar oude aftandse Fiat Punto te kruipen. Daar zijn drie gegronde redenen voor. Ten eerste tracht ik nog meer slijtage te voorkomen, ten tweede gaat er af en toe een rood alarmlichtje branden wanneer de motor te warm wordt en tenslotte werkt de verwarming enkel nog op momenten dat ik aan een snelheid van 120 km/u over de autosnelweg snor, en dit gedurende ongeveer 10 minuten. Net lang genoeg om me te laten proeven van de warmte, die me dan meedogenloos weer wordt ontnomen.

Maar laat ik een lang verhaal kort maken. Drie weken geleden dus hang ik over de motor van mijn berucht Italiaans blauw ros. Met mijn rechterhand rukkend aan het rubberen stop van mijn oliereservoir, met mijn linkerhand klaar om 1 liter nieuwe motorolie in dat verdomde nog steeds afgesloten oliereservoir te gieten. Na 20 minuten prutsen met een schroevendraaier, waarmee ik druppelsgewijs de dop naar boven kan bewegen, kan ik opgelucht ademhalen. De dop is eraf ! De olie erin gooien gaat gelukkig een stuk makkelijker.

Net op dat moment, maar eigenlijk ook net te laat, rijdt een onbekende allochtone man voorbij, me verbaasd aanstarend vanachter zijn stuur. Twee seconden later komt hij achterwaarts terug aangereden en biedt me als autotechnieker vriendelijk zijn hulp aan. Ik bedank hem even voornaam, waarop hij me zijn grootste bewondering uit ... "je ziet namelijk zelden of nooit een dame haar motorkap openmaken en haar olie verversen, tjonge !". De man rijdt door, breed glimlachend en een blik vol ongeloof.

Zo ook enkele jaren geleden, bokste ik een soort keukenmeubel in mekaar. Ik had gedurende drie weken het model bestudeerd en berekend en ben er ook drie weken aan bezig geweest om het in mekaar te krijgen, helemaal alleen. Ik weigerde alle hulp en zou de klus koste wat kost alleen klaren. En inderdaad, toen ik eindelijk als kers op de taart het zelfgemaakte aanrecht op het onderstel monteerde, kreeg ik bezoek van een loodgieter die het toilet kwam repareren. Ik zat bovenop het aanrecht, met mijn elektrische wipzaag en met gemak (oefening baart kunst), de laatste hand te leggen aan mijn werk. De man kon zijn verbazing niet verbergen, bedacht menig excuus om van het toilet naar zijn bestelwagen te kunnen lopen om zo het spektakel in zich op te nemen. Hij had blijkbaar nog nooit een vrouw met een wipzaag gezien. Naast verbazing zag ik angst. Angst voor het onbekende, alsof ik hem zo meteen zou aanvallen met dat ding dat eigenlijk voor mannen is bestemd. Alsof ik elk moment zou ontploffen als een te snel bereide, ondoordachte, oppervlakkige molotovcoctail. De oerknal !

Een molotovcoctail. Zo kan je een alleenstaande vrouw met kinderen wel noemen. Een "gevaarlijke" mix van te weinig vrouwelijke en teveel mannelijke energie. Alhoewel ongevraagd, een noodzakelijk kwaad om het gewicht van een niet-alledaagse gezinsstructuur te kunnen dragen.

Sinds ik met niemand de lakens meer deel, betrap ik mezelf wel vaker op machogedachten. Welke wagen zal ik volgend jaar kopen ? Kies ik voor die minibestelwagenachtige familiewagen of ga ik voor een sportiever model ? Welke richting geef ik voor de resterende 25 jaar aan mijn carrière ? Geen haar op mijn hoofd dat er zelfs nog aan denkt om financieel afhankelijk te zijn van een man. Als het dan al door mijn gedachten dwaalt, lijkt het een compleet irreële gedachte, een illusie, aangepord door mijn dagelijkse realiteit.

Kortom, mijn Jungiaans "animus" begint het stilaan te winnen van mijn vrouwelijkheid, het altruïsme dat daar mee samenhangt wordt genekt en het ontbreekt me compleet aan verleidingszin en aan in te vullen noden. Het zal ook wel de leeftijd zijn, alhoewel ik vermoed eerder de omstandigheden waarin ik ouder word. Het sluipt langzaam mijn leven binnen, maar ik vrees één ding, ik word een manwijf, tegen wil en dank.

Sandra Van Campenhout

  • Comments(2)//syntra1.youngjournalists.com/#post31