Instituut voor Journalistiek - Syntra1

Instituut voor Journalistiek - Syntra1

VIJ - Syntra Journalistiek 1

Dit is de blog van de studenten Journalistiek 1.

sociaal

AlgemeenPosted by Syntra1 Wed, March 11, 2009 22:26:39

MANWIJF TEGEN WIL EN DANK

Alleen als de omstandigheden er mij toe dwingen, ben ik geneigd om achter het stuur van mijn 13 jaar oude aftandse Fiat Punto te kruipen. Daar zijn drie gegronde redenen voor. Ten eerste tracht ik nog meer slijtage te voorkomen, ten tweede gaat er af en toe een rood alarmlichtje branden wanneer de motor te warm wordt en tenslotte werkt de verwarming enkel nog op momenten dat ik aan een snelheid van 120 km/u over de autosnelweg snor, en dit gedurende ongeveer 10 minuten. Net lang genoeg om me te laten proeven van de warmte, die me dan meedogenloos weer wordt ontnomen.

Maar laat ik een lang verhaal kort maken. Drie weken geleden dus hang ik over de motor van mijn berucht Italiaans blauw ros. Met mijn rechterhand rukkend aan het rubberen stop van mijn oliereservoir, met mijn linkerhand klaar om 1 liter nieuwe motorolie in dat verdomde nog steeds afgesloten oliereservoir te gieten. Na 20 minuten prutsen met een schroevendraaier, waarmee ik druppelsgewijs de dop naar boven kan bewegen, kan ik opgelucht ademhalen. De dop is eraf ! De olie erin gooien gaat gelukkig een stuk makkelijker.

Net op dat moment, maar eigenlijk ook net te laat, rijdt een onbekende allochtone man voorbij, me verbaasd aanstarend vanachter zijn stuur. Twee seconden later komt hij achterwaarts terug aangereden en biedt me als autotechnieker vriendelijk zijn hulp aan. Ik bedank hem even voornaam, waarop hij me zijn grootste bewondering uit ... "je ziet namelijk zelden of nooit een dame haar motorkap openmaken en haar olie verversen, tjonge !". De man rijdt door, breed glimlachend en een blik vol ongeloof.

Zo ook enkele jaren geleden, bokste ik een soort keukenmeubel in mekaar. Ik had gedurende drie weken het model bestudeerd en berekend en ben er ook drie weken aan bezig geweest om het in mekaar te krijgen, helemaal alleen. Ik weigerde alle hulp en zou de klus koste wat kost alleen klaren. En inderdaad, toen ik eindelijk als kers op de taart het zelfgemaakte aanrecht op het onderstel monteerde, kreeg ik bezoek van een loodgieter die het toilet kwam repareren. Ik zat bovenop het aanrecht, met mijn elektrische wipzaag en met gemak (oefening baart kunst), de laatste hand te leggen aan mijn werk. De man kon zijn verbazing niet verbergen, bedacht menig excuus om van het toilet naar zijn bestelwagen te kunnen lopen om zo het spektakel in zich op te nemen. Hij had blijkbaar nog nooit een vrouw met een wipzaag gezien. Naast verbazing zag ik angst. Angst voor het onbekende, alsof ik hem zo meteen zou aanvallen met dat ding dat eigenlijk voor mannen is bestemd. Alsof ik elk moment zou ontploffen als een te snel bereide, ondoordachte, oppervlakkige molotovcoctail. De oerknal !

Een molotovcoctail. Zo kan je een alleenstaande vrouw met kinderen wel noemen. Een "gevaarlijke" mix van te weinig vrouwelijke en teveel mannelijke energie. Alhoewel ongevraagd, een noodzakelijk kwaad om het gewicht van een niet-alledaagse gezinsstructuur te kunnen dragen.

Sinds ik met niemand de lakens meer deel, betrap ik mezelf wel vaker op machogedachten. Welke wagen zal ik volgend jaar kopen ? Kies ik voor die minibestelwagenachtige familiewagen of ga ik voor een sportiever model ? Welke richting geef ik voor de resterende 25 jaar aan mijn carrière ? Geen haar op mijn hoofd dat er zelfs nog aan denkt om financieel afhankelijk te zijn van een man. Als het dan al door mijn gedachten dwaalt, lijkt het een compleet irreële gedachte, een illusie, aangepord door mijn dagelijkse realiteit.

Kortom, mijn Jungiaans "animus" begint het stilaan te winnen van mijn vrouwelijkheid, het altruïsme dat daar mee samenhangt wordt genekt en het ontbreekt me compleet aan verleidingszin en aan in te vullen noden. Het zal ook wel de leeftijd zijn, alhoewel ik vermoed eerder de omstandigheden waarin ik ouder word. Het sluipt langzaam mijn leven binnen, maar ik vrees één ding, ik word een manwijf, tegen wil en dank.

Sandra Van Campenhout

  • Comments(2)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Syntra1 Sat, May 30, 2009 10:29:53

Wees gerust, ik wil geen eng man/vrouw beeld scheppen, de anekdotes in de tekst zijn uit het leven gegrepen en ik meen toch nergens een conclusie te hebben getrokken over hoe mannen of vrouwen nu zijn, maar het is een feit dat sommige mannen enorm vertwijfeld staan als een vrouw "mannen"werk doet. Het is ook zo dat wetenschappelijk geweten is dat alleenstaand ouders automatisch hetzij de vrouwelijke, hetzij de mannelijke kant veel meer gaan ontwikkelen om de situatie het hoofd te bieden en dat lijkt me ook niet meer dan normaal. Je krijgt ook plots alle taken alleen af te handelen, dus je moet aanpassen zolang je alleen bent.

Wat bedoel je met "ingebeeld lot" ? Ik zie het verband niet echt ...

Of ik daar al of niet gelukkig mee ben ? ;-) Momenteel moet ik het er mee doen en ik voel me er al geruime tijd goed mee, ja ... alles went, wat je niet hebt kan je niet missen hé ;-)))

Ik neem het je zeker niet kwalijk dat je je mening geeft, maar ik heb het gevoel dat je in je reactie wat aan het oordelen geslagen bent.

Succes nog met de opleiding !

Posted by Van Kelecom Joris Thu, March 12, 2009 14:08:41

Zonder afbreuk te doen op je situatie, waar ik overigens zeer veel respect voor kan opbrengen, vind ik persoonlijk dat je hier toch wat een te eng man/vrouw beeld schetst. Persoonlijke emoties analyseren is misschien een zaak voor psychiaters, maar hopelijk neem je het me niet kwalijk als ik zeg dat ik hier enige vorm van berusting kan ontwaren in een ingebeeld lot. Losstaand van het feit of je daar al dan niet gelukkig mee bent wens ik je graag alle antwoorden op al je vragen toe...